Druga strona medalu

33/52  Coś niebieskiego  Emily Giffin

Darcy i Rachel przyjaźnią się od dzieciństwa. Jaka to była przyjaźń opisuje Rachel w "Coś pożyczonego". Sielanka skończyła się w momencie, gdy Rachel

wikła się w romans z narzeczonym Darcy, Deksem. W "Coś niebieskiego" poznajemy punkt widzenia Darcy.

Początkowo Darcy nie budzi mojej sympatii. Od zawsze dostaje to co chce, cokolwiek by to nie było. Rachel była na drugim planie, odgrywała rolę damy dworu podczas gdy Darcy błyszczała. Teraz, gdy układ został zburzony, Darcy nie może tego znieść. W dodatku do tej pory żaden chłopak jej nie rzucił, a teraz Deks zrobił to na tydzień przed ślubem!. Chciała zostać z Deksem tylko dlatego, żeby nie wpadł w ręce Rachel. Myśl, że są razem szczęśliwi była dla niej udręką, chociaż sama wdała się w tym samym czasie w romans z Marcusem, drużbą Deksa. Owocem tego związku jest ciąża Dercy. Błogosławiony stan dokonuje przemiany w mentalności Darcy, powoli staje się inną osobą.

O ile "Coś pożyczonego" było nostalgiczne, pełne wahań Rachel, trochę bez wyrazu, to "Coś niebieskiego" jest dynamiczne, życiowe, bliższe sercu. Bardzo fajna książka, świetnie się czyta.

Haley Randolph i torebki

32/52  Torebki i klątwy  Dorothy Howell

Torebkoholiczka Haley Randolph to bohaterka serii "Torebki i...". Jej namiętność do markowych torebek kosztuje sporo, więc zmuszona jest podjąć dodatkową pracę jako ekspedientka w średniej klasy domu handlowym Holt`s. Jak do tej pory Dorothy Howell napisała cztery książki z Haley: "Torebki i morderstwo", "Torebki i trucizna", "Torebki i strzelanina" oraz "Torebki i klątwy". Najlepiej mi się czytało ostatnią, ("... i klątwy") najsłabsza według mnie to "... i strzelanina".

W każdej części Haley wpłątuje się w morderstwo, mało tego staje się główną podejrzaną. Początkowo Haley irytowała mnie, leniwa, uzależniona od posiadania markowych torebek, dla zdobycia których zrobiłaby prawie wszystko, ocenia ludzi według tego jak się ubierają, niezbyt ambitna. Ale z powieści na powieść zmienia się na plus.Na koniec mile zaskakuje swoimi decyzjami pomagając bezinteresownie swoim przyjaciółkom.

Książki napisane są zabawnie, z przymrużeniem oka, z dużą dawką humoru, a przewijający się motyw torebek zgrabnie nawiązuje do przebiegu akcji. Jednym słowem lektura lekka, łatwa i przyjemna, w sam raz nie tylko na upalne tegoroczne lato, lecz na każdą porę roku.

Parszywa czwórka

31/52  Bezcenny  Zygmunt Miłoszewski

"Uwikłanie" i "Ziarno prawdy" zostały uhonorowane Nagrodami Wielkiego Kalibru i uznane za najlepsze polskie kryminały w 2007 i 2011 roku. Zygmunta Miłoszewskiego poznałam w trakcie spotkania autorskiego na Międzynarodowym Festiwalu Kryminału Wrocław 2012. Przesympatyczny facet obdarzony dużym poczuciem humoru.

W czasie II wojny światowej wśród zrabowanych przez Niemców, a należących do Polski dzieł sztuki znajduje się "Portret Młodzieńca" Rafaela Santi. Obraz należy do jednych z najcenniejszych na świecie obrazów. Rząd polski otrzymuje wiadomość o obecnym miejscu pobytu dzieła. Niestety nie wchodzą w rachubę oficjalne ścieżki by go odzyskać. Jedyną możliwością jest po prostu jego kradzież. Rząd decyduje się na powierzenie tej misji doborowej ekipie. Dr Zofia Lorenzt jest odpowiedzialna za odzyskiwanie zaginionych zbiorów, siłą rzeczy jest kopalnią wiedzy na temat zrabowanych dzieł sztuki. Karol Boznański jako znany w Europie marszand posiada niezliczone koneksje wśród handlarzy dzieł, także tych "szemranych". Anatol Gmitruk - emerytowany oficer służb specjalnych zna się na wywiadowczej robocie. No i ekscentryczna Szwedka Lisa Tolgfors, złodziejka odsiadująca karę w polskim więzieniu. Czwórka wspaniałych wyrusza do USA z misją odzyskania Młodego, a w ślad za nimi Hermod, najemny zabójca.

Świetna powieść przygodowo sensacyjna, pełna skrzących humorem dialogów, zwrotów akcji, urzekający bohaterowie i ten tajemniczy sekret. Jednym słowem heca na sto fajerek. Gołym okiem widać, że autor bardzo sumiennie i starannie przygotował się do napisania powieści zgłębiając arkana świata sztuki, a zwłaszcza historii. Znakomite przedstawienie polskiej polityki i pstryczek w nos imperializmowi amerykańskiemu :-)

Moim zdaniem bzdurne recenzje porównujące "Bezcennego" do "Kodu" Dana Browna czy "Pana Samochodzika" Zbigniewa Nienackiego szkodzą powieści. Nie należy się nimi kierować zasiadając do lektury.

Bez zbędnych banałów

30/52  Bezdomna  Katarzyna Michalak

Twórczość pani Michalak poznałam w poziomkowej serii: "Rok w Poziomce" i "Powrót do Poziomki". Obie książki należą do literatury kobiecej: lekkie, łatwe i przyjemne.

Opis na okładce "Bezdomnej" zapowiadał banalną historię: żona spotyka kochankę męża w dramatycznych okolicznościach. W wigilijną noc bezdomna Kinga zaszywa się osiedlowym śmietniku, by przy pomocy tabletek i wódki

popełnić samobójstwo. Przeszkodził jej bury kot i Aśka, która postanowiła o północy wyrzucić śmieci. Kinga miała dom, pracę i męża. Aśka jest dziennikarką, samotną kobieta, która uwikłała się w romans z żonatym facetem. Właśnie tej magicznej nocy los zetknął obie kobiety ze sobą. Aśka wyciągnęła do Kingi pomocną dłoń, ofiarując pracę i mieszkanie. Powoli dowiadywała się o tragedii Kingi.

Historia napisana bez zbędnych banałów, stopniowo odsłaniana jest okrutna, przerażająca prawda o tym, co spotkało Kingę i doprowadziło do jej obecnego stanu. Książka porusza szokujący problem dzieciobójstwa. Każe zastanowić się także nad bezwzględnością prasy, mechanizmami przekazywania informacji i braku empatii wśród dziennikarzy. Dodatkowo dramaturgię podkreśla prosty przekaz.

Nie analizowałam, czy opisana historia jest prawdziwa, czy nie, po prostu czytałam z zapartym tchem i sercem w gardle. Pod koniec lektury byłam w szoku.

Obserwuje, bo jest samotny

29/52  Obserwator  Charlotte Link

Współczesna, poczytna niemiecka autorka powieści psychologiczno-sensacyjnych. Najbardziej podobały mi się "Dom sióstr" i "Przerwane milczenie". Dobre są "Drugie dziecko", "Echo winy" i "Ostatni ślad". Natomiast "Grzech aniołów" to porażka.

Niestety "Obserwator" nie zachwyca. Samson, trzydziestokilkuletni mężczyzna jest zagubionym, samotnym człowiekiem. Mieszka wspólnie z bratem i jego żoną w rodzinnym domu. Dużo czasu poświęca na obserwowaniu sąsiadów. Szczególnie interesuje go Gillian, na pozór szczęśliwa mężatka, matka nastoletniej córki. Samson chce brać jakiś udział w życiu jej rodziny, tęskni za tym, żeby choć pozornie współuczestniczyć w przeżywaniu czegoś, czego nigdy w życiu nie będzie miał. Notatki ze swoich obserwacji zapisuje w komputerze. Wszystko komplikuje się, gdy zostaje zamordowany Tom, mąż Gillian. Na dodatek jego zabójstwo ma związek z brutalnymi mordami starszych, samotnych kobiet. Policja dociera do notatek Samsona, tym samym staje się podejrzanym o te czyny.

Jak zwykle Charlotte Link poświęca dużo uwagi na psychologię głębi swoich bohaterów: ich doznania i rozterki, podkreślając głównie motyw samotności. Moim zdaniem tym razem dość mizerna próba połączenia kryminału z powieścią psychologiczną.

Literacka zmiana warty

28/52  Nim nadejdzie mróz  Henning Mankell

Mankell to współczesny pisarz szwedzki. Sławę przyniósł mu kryminalny cykl powieści z Kurtem Wallanderem.

Linda, córka Kurta Wallandera kiedyś marzyła o zawodzie tapicera, ale zmieniła

decyzję i postanowiła zostać policjantką. W oczekiwaniu na przyjęcie do pracy zamieszkała razem z ojcem, który zaczyna już odczuwać swoje lata, a i ze zdrowiem też nie najlepiej. Coraz częściej marzy o domku nad morzem i o psie, który byłby jego towarzyszem podczas spacerów po jakiejś spokojnej okolicy. Pewnego dnia znika Anna, szkolna przyjaciółka Lindy. Początkowo Kurt bagatelizuje sprawę, lecz gdy na zgliszczach spalonego kościoła zostaje zamordowana zaginiona kilka lat wcześniej Amerykanka, zaczyna wierzyć w niepokój Lindy.

Postać Lindy przewijała się już we wcześniejszych powieściach Mankella, więc jej osoba nie jest nowością. Autor świetnie przedstawił rozterki córki policjanta, jej osobowość i psychikę. Bardzo dobry kryminał, świetnie się czyta. Mam nadzieję, że będą następne części i powstanie nowy cykl.

Córka generała

27/52  Towarzyszka Panienka  Monika Jaruzelska

Monika Jaruzelska jest absolwentką polonistyki, studiowała również psychologię, dziennikarka, autorka internetowego programu "Bez maski - rozmowy Moniki Jaruzelskiej", prowadzi swoją Szkołę Stylu.

"Towarzyszka Panienka" to przede wszystkim piękna polszczyzna i wspaniały styl. Czyta się z przyjemnością.Tak się składa, że ja również urodziłam się w latach 60. XX wieku, więc opisywane przez panią Monikę czasy i sytuacje są mi znajome, pamiętam je dobrze i czasami wspominam z nutką nostalgii. Nie jest to typowa biografia, ani klasyczne wspomnienia. Kto szuka w tej książce pikantnych szczegółów z życia państwa Jaruzelskich lub ploteczek zawiedzie się. I to srogo. Dzieciństwo i młodość panna Jaruzelska opowiada w formie humorystycznych opowiastek i anegdot. Zresztą w takim stylu utrzymana jest cała opowieść. Ciepło opowiada o swoich przyjaciołach, o wrogach wspomina z wielkim taktem. Dosłownie muska aspekty polityczne, z wielką dyplomacją wypowiada się o swoim ojcu jako polityku. Barwnie przedstawia podróże, w trakcie których poznała wielkich tego świata, miedzy innymi Fidela Castro czy Jana Pawła II. Podziwiam Monikę Jaruzelską za wyważone opinie, które wyraziła w swej książce, kulturę osobistą i takt. Zachęcam do lektury, bo warto.

Anders i Karin

26/52  Czwarta ofiara  Mari Jungstedt

Kolejna, dziewiąta część serii z inspektorem Andersem Knutasem. W opustoszałym nadmorskim kurorcie dochodzi do napadu na bank. Bandyci uciekając potrącili małą dziewczynkę, która wkrótce umiera w szpitalu podczas operacji. Sprawcy ukrywają się w opuszczonym domostwie, gdzie wkrótce policja znajduje jednego ze sprawców z poderżniętym gardłem. Równocześnie czytelnik poznaje tragiczną w skutkach historię Terese, a rzecz się działa ponad szesnaście lat wcześniej. I na tym kończy się watek sensacyjny. Po przeczytaniu zaledwie jednej czwartej książki już wszystko wiadomo: kto, kiedy i dlaczego.

Natomiast z pewną nostalgią autorka przedstawia wątek inspektora Knutasa i policjantki Karin Jacobsson. Inspektor od dawna darzy Karin ciepłym uczuciem, a ona teraz zaczyna na niego również patrzeć łaskawszym okiem. W dodatku w małżeństwie państwa Knutas nie dzieje się najlepiej: Line postanawia wyjechać na pół roku do Danii.

No cóż, chociaż to najsłabsza część serii, czyta się dobrze i szybko.

Zapowiada się, że następna książka z cyklu pt. "Ostatni akt" zakończy przygodę czytelników z Andersem Knutasem. Przeczytamy, zobaczymy.

Zamach na córkę marnotrawną

25/52  Czy powiemy pani prezydent?  Jeffrey Archer

Książka była rekomendowana jako ostatnia część tryptyku: "Kane i Abel", "Córka marnotrawna" i "Czy powiemy...".  O ile część pierwsza i druga ściśle się ze sobą łączą, to trzecia część nie ma poza postacią Florentyny nic wspólnego z poprzednimi.

Florentyna Kane obejmuje urząd prezydenta Stanów Zjednoczonych. Agent specjalny FBI Mark Andrews dowiaduje się, że szykowany jest zamach na prezydenta. Jego partnerzy zostają zabici, świadek tajemniczej rozmowy również. Mark podejmuje próbę udaremnienia spisku.

Archer napisał świetną powieść sensacyjną. Czyta się jednym tchem, akcja trzyma czytelnika w napięciu. Do książek Jeffreya Archera chętnie wracam. Tak było i w tym przypadku, choć czytałam pierwsze wydanie pt.: "Czy powiemy prezydentowi?", wtedy rzecz dotyczyła Edwarda Kennedy`ego, który w powieści Archera był owym prezydentem.

Meandry (nie)świadomości

24/52  Pasażer  Jean-Christophe Grange

To moje pierwsze spotkanie z tym francuskim pisarzem, który zbiera bardzo pozytywne recenzje wśród czytelników. Opór mój budziła objętość dzieła. Opasła powieść obyczajowa jak najbardziej, ale thriller niekoniecznie.

Stanu amnezji boimy się panicznie wszyscy. Mathias Freire jest psychiatrą. Któregoś dnia trafia na jego oddział mężczyzna, który stracił pamięć. Anais Chatelet jest policjantką, która prowadzi śledztwo w sprawie morderstwa kloszarda. O popełnienie jej zaczyna być podejrzewany Mathias, który odkrywa, że nie jest tym, za kogo się podaje. Odkrywa, że miał kilka tożsamości. Pragnie odkryć tą prawdziwą, ale gdziekolwiek się pojawia niesie za sobą zniszczenie i przemoc.

Książka trochę przeraża. Zresztą strefa psyche każdego człowieka jest sama w sobie przerażająca. Bohater jest lekarzem, by po chwili stać się bezdomnym, a następnie utalentowanym malarzem.

Paryża nie znam, więc topografia sprawiała mi troszkę trudności. Kto przyzwyczaił się do znajomych amerykańskich miast może się "zamotać".

Czyta się świetnie, akcja jest dynamiczna, wciągająca, a zakończenie zaskakuje i przeraża. Całość psuje naiwność niektórych sytuacji (np. gdy Mathias walczy z prześladowcami lub sposób, w którym odkrywa jedną ze swych tożsamości), na szczęście, takich momentów jest zaledwie kilka.

Lepiej późno niż wcale

22/52  Kane i Abel  Jeffrey Archer

Dość długo zwlekałam z lekturą tej bijącej rekordy popularności powieść. Aż sama się sobie dziwię!!!

William Kane to syn bogatego bostońskiego bankiera, po którym odziedziczył majątek. Abel Rosnovski, polski emigrant, fortuny dochrapał się własnymi siłami. Urodzili się tego samego dnia i w tym samym roku, i na tym podobieństwo się kończy.

Fantastycznie napisana powieść. Czyta się jednym tchem. Wzruszają koleje losu Abla, który bardzo wiele przeszedł, łącznie ze zsyłką na Sybir.

Oczywiście po przeczytaniu książki sięgnęłam po film. I ku mojemu ogromnemu zaskoczeniu ekranizacja nie jest zła. Wiadomo, że film z reguły nie dorównuje pierwowzorowi książkowemu, nie mniej podobał mi się.

23/52  Córka marnotrawna  Jeffrey Archer

No trudno było nie przeczytać kontynuacji "Kane i Abel". Oczko słabsza, fragmentami naiwna, nie mniej również fajnie się czytało. Dzieje życia Florentyny Kane już tak nie fascynowały...

Z reguły jest tak, że jeżeli w książkach jest wątek polski, czy to bohatera, czy miejsca to czytelnik trochę inaczej reaguje na powieść. I tak też jest w tym przypadku. Nie mam wyboru, muszę sięgnąć po trzecią część, czyli po "Czy powiemy pani prezydent?"

Paddy się żeni

21/52  Czarujący mężczyzna  Marian Keyes

Popularna irlandzka powieściopisarka, autorka między innymi "Lucy Sullivan wychodzi za mąż", "Jest tam kto?", "Wakacje Rachel", "Najjaśniejsza gwiazda na niebie".

Wiadomość, że Paddy się żeni szczególnie zelektryzowała cztery kobiety. Ostatnia "zdobycz" Paddego Lola, popularna stylistka, nie mogąc pogodzić się z tym faktem wyjeżdża do małego miasteczka, by tam szukać ukojenia. Dziennikarka Grace, która od dawna zna Paddego pragnie za wszelką cenę poznać szczegóły jego nowego związku. Z Marnie, siostrą Grace, Paddego łączyła wielka miłość, gdy byli oboje nastolatkami. I w końcu Alicia, wybranka Paddego, zrobi wszystko, by być idealną żoną dla sławnego polityka. Każda z nich widzi w Paddym czarującego, choć zdradzieckiego mężczyznę.

Keyes znakomicie buduje napięcie towarzyszące tajemniczej przeszłości łączącej każdą z kobiet z Paddim. Doskonale potrafi oddać nastrój i uczucia doznanej zdrady przez każdą z kobiet, ale w szczególności Loli i Marnie. Mimo, że powieść jest obszerna (liczy 868 stron!) ani przez chwilę nie nuży czy nudzi. Smutna, wstrząsająca opowieść o dramatach porzuconych kobiet, ale zarazem z optymistyczną nadzieją na lepsze jutro.

Nicholas Sparks na manowcach

20/52  Dla Ciebie wszystko  Nicholas Sparks

Współczesny pisarz amerykański wydawany w milionowych nakładach i ponad 30 językach. Popularność zyskał powieścią wydaną w 1997 roku "Pamiętnik". Inne znane tytuły to "Prawdziwy cud", "Wybór", "Szczęściarz", "Ślub", "Ostatnia piosenka", "Bezpieczna przystań".

"Dla Ciebie wszystko" to moim zdaniem najsłabsza powieść Sparksa.

Dawson wychowywał się w patologicznej rodzinie, Amanda jest panienką z dobrego domu. Pokochali się jako nastolatkowie. On, dla jej dobra, zrezygnował z tej miłości. Spotykają się po latach na pogrzebie wspólnego przyjaciela. Przez 300 stron autor "wałkuje" temat żalu po rozstaniu bohaterów. Dopiero pod sam koniec książki akcja rozwija się bardziej dynamicznie, ale i tak zakończenie jest do przewidzenia. Kilka razy w trakcie czytania sprawdzałam, czy to na pewno napisał Nicholas Sparks. W zamyśle autora chyba miało to być opowiadanie, ale ze względów finansowych (zarobkowych) rozbudował fabułę do powieści. Jeżeli tak, to cel chybiony.

Książka na poprawę humoru

19/52  Szkodliwy pakiet cnót  Mariola Zaczyńska

Autorka jest dziennikarką, z wykształcenia pedagog, filolog i scenarzystka. Jej poprzednie powieści to "Gonić króliczka" i "Jak to robią twardzielki".

Wiosna w tym roku o nas zapomniała, Za oknem zimowa sceneria bliższa świętom Bożego Narodzenia niż zbliżającej się Wielkiej Nocy. Tym bardziej gorąco polecam tę książkę. Na pozór banalna historia, lecz napisana w niebanalny sposób.

Kalina zostaje "zesłana" przez swoją naczelną do Siedlec, by napisać artykuł o przebiegu Off Fashion Week. Daria z kolei postanawia zerwać ze swym chłopakiem i szuka pocieszenia u przyjaciółki, Jadwigi. Dominika, siostra Darii jest znaną i cenioną modelką, którą prześladuje stalker. Delfina jest dziennikarką telewizyjną i szuka newsów. Adam to rekin show-biznesu. Wszystkich łączy ów Fashion Week, każdy wplątany jest w inną historię z przeszłości. Plejada barwnych postaci, złych i tych o gołębim sercu, ciekawe zwroty akcji, stopniowo wyjaśniane tajemnice, kulisy świata mody i dziennikarstwa. Znakomita lektura.

Nataliowy zawrót głowy

18/52  Drugi przekręt Natalii  Olga Rudnicka

Olga Rudnicka mimo młodego wieku ma w swoim dorobku już osiem książek. Wszystkie znakomite. Przyzwyczajona do lekkiego tonu zaskoczyła mnie totalnie kryminalno-psychologicznym "Cichym wielbicielem". Jakże odmienna pod względem treści od pozostałych. W trakcie i długo po przeczytaniu przechodziły mi ciarki po plecach i oglądałam się za sobą kilka dni.

Siostry Sucharskie poznałam w książce "Natalii5". Uśmiałam się przy tej lekturze do łez. Na drugą część autorka kazała swoim fanom czekać półtora roku, ale warto było. Moim zdaniem "Drugi przekręt Natalii" jest jeszcze lepszy (o ile to możliwe) od "Natalii5". Lekkość pióra, świetnie skonstruowana fabuła, humor tryska z każdej strony, bohaterowie przesympatyczni. Natalie wplątują się znowu w aferę, nie ze swojej winy (bo jakże by inaczej). Dziedziczone przez nich spadki mają to do siebie, że niosą kłopoty. Tym razem są to brylanty. Mężczyźni związani z siostrami nie mają z nimi lekkiego życia: Natalie kłamią i mataczą na każdym kroku w myśl zasady wszystkie za jedną, jedna za wszystkie.

Mam cichą, ale przeogromną nadzieję, że Olga Rudnicka znowu wymyśli kolejną "natalianą"aferę.

Debiut Harlana Cobena

17/52  Mistyfikacja  Harlan Coben

Napisana w 1990 roku to pierwsza książka mistrza gatunku. Dopiero pięć lat później powstaje cykl o Myronie Bolitarze. Debiut ten już był zapowiedzią niezwykłego kunsztu Cobena. Nic dziwnego, że następne powieści rzuciły na kolana miliony czytelników na całym świecie.

Niezwykłej urody Laura, właścicielka domu mody i David, gwiazda ligi NBA spędzają swój miesiąc miodowy w Australii. Szczęście kończy tragiczny wypadek Davida. Wszystko wskazuje na to, że David utopił się w oceanie. Z biegiem czasu Laura zaczyna mieć wątpliwości, czy David naprawdę zginął. Intuicja mówiła jej, że "stanęła przed zamkniętymi drzwiami, za którymi kryło się coś strasznego, coś złego. coś co groziło zniszczeniem rodziny". Autor dość szybko pozwala domyśleć się, kto jest zabójcą, lecz motywy mistyfikacji ujawnia jak zwykle w zaskakujący sposób na ostatnich kartach powieści. Przez cały czas dręczy czytelnika tajemnicą : "Trzydzieści lat temu coś się zdarzyło, coś ohydnego i złego, coś, co przetrwało dekady".

Po za tym, odniosłam wrażenie, że David był pierwowzorem Myrona, gdyż obydwaj bohaterowie to gwiazdy koszykarskiego świata, prawie najlepsi gracze ligi NBA, a Coben jest fanem tej dyscypliny.

Zastrzyk w serce i obcięte dłonie

"Gatunek zmącony i wiedza lokalna" to temat wykładu dr hab. Mariusza Czubaja podczas 2 Kryminalnej Konferencji Bibliotekarzy w czasie Międzynarodowego Festiwalu Kryminału Wrocław 2012. Pisarz ciekawie opowiadał o pracy związanej z pisaniem książki, zwłaszcza o researchu. To było fantastyczne spotkanie.

16/52  Kołysanka dla mordercy  Mariusz Czubaj

W Warszawie grasuje seryjny morderca, który poluje na bezdomnych, tzw. nurków zabijając ich śmiertelnym zastrzykiem i kończąc swe dzieło obcięciem im dłoni. Z Katowic przyjeżdża policyjny profiler Rudolf Heinz, by pomóc w ujęciu sprawcy.

"Kołysanka dla mordercy" to drugi kryminał z Heinzem. Pierwszy to "21:37", a trzeci "Zanim znowu zabiję". Ja zaczęła czytać serię od trzeciej części, a przede mną pierwsza.

Jak na świetny kryminał przystało, nie ma to znaczenia, od której części się zacznie. Napisane luzackim językiem i jest mnóstwo muzyki :-)

Chociaż mnie osobiście bardziej podobał się "Zanim znowu zabiję".

Romans z wampirem

15/52  Anioły i wampiry  Kerrelyn Sparks

"Jak poślubić wampira milionera" otwiera cykl powieści o sympatycznych wampirach i ich przyjaciołach wilkołakach, panterołakach i innych "łakach". Każda część to walka dobrych wampirów z Malkontentami, ale głównym tematem są miłosne perypetie poszczególnych bohaterów.

Wydawałoby się, że Sparks wyczerpała już wszystkie możliwości przemian i wymian. A jednak! Connor, charyzmatyczny Szkot w poprzednich odcinkach wspierał przyjaciół, którzy zakochiwali się bez pamięci. Przyszła pora i na niego. Ma na karku pięćset lat, przyjaciele martwią, że dopadnie go kryzys wieku średniego. Pojawienie się anielskiej Marelle wstrząsa światem wampirów... i Connorem.

Humorystyczna bajka fantasy z elementami horroru i dużą dawką erotyzmu. Czyta się lekko, łatwo i przyjemnie. Znakomite oderwanie od szarej rzeczywistości.

Lackberg a`la Christie

14/52  Zamieć śnieżna i woń migdałów  Camilla Lackberg

Największą gwiazdą Międzynarodowego Festiwalu Kryminału Wrocław 2012 była niewątpliwie Camilla Lackberg, autorka ośmiu powieści kryminalnych dziejących się w Fjallbace, bohaterami są pisarka Erika Falck i policjant Patrik Hedstrom. Wszystkie części cyklu cieszą się ogromnym powodzeniem wśród czytelników. Niestety, nie mogłam uczestniczyć w spotkaniu, czego bardzo żałuję.

Jakież było moje zdziwienie, gdy „Zamieć śnieżna i woń migdałów” okazała się małą, cieniutką książeczką. Właściwie to jest obszerne opowiadanie, a nie powieść.

Martin Mohlin ulega namowom swojej sympatii i przyjmuje zaproszenie, by spędzić święta Bożego Narodzenia w gronie jej rodziny. Już podczas uroczystej kolacji senior rodu zostaje otruty cyjankiem. W dodatku wyspa szalejąca śnieżyca je odcięta od świata nie działają również telefony. Martin nie ma wątpliwości, że wśród uwięzionych na wyspie gości czai się morderca. Martin jest trochę przerażony czekającym go zadaniem, ale odważnie stawia mu czoło. Lekko się czyta, w klimacie Agathy Christie.

Podobnych sytuacji, czyli morderstw lub tajemniczych zdarzeń w domach odciętych za sprawą śnieżycy od świata, nie brakuję w literaturze. Szczególnie polecam „Szczodre gody” Michaela Kobra i Volkera Klupfela oraz „Dom sióstr” Charlotte Link.

Patolog walczy o życie

13/52  Dolina umarłych  Tess Gerritsen

Amerykanka Tess Gerritsen zapewniła sobie czołową pozycję na rynku thrillerów medycznych.

„Dolina umarłych” jednak nie należy do tego gatunku. Jest to świetna sensacja. Piątka znajomych wyjeżdża do schroniska górskiego, by spędzić tam weekend. Gubią drogę. Schronienie znajdują w opuszczonej osadzie, składającej się z dwunastu bliźniaczych domów, identycznie wyposażonych, sprawiających wrażenie, jakby mieszkańcy przed chwilą wyszli. Po kilku dniach auto wraz z czwórką spalonych ciał pasażerów zostaje odnalezione. Nie ma śladu po doktor Maurze Isles, która brała udział w eskapadzie.

Emocjonująca, trzymająca w napięciu książka. Fabuła dość prosta, ale styl, w jakim została przedstawiona jest niekonwencjonalny. Czyta się fantastycznie.